သတင္းဆိုတာ
ဟိုအရင္တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြဟာ သတင္းဆိုတာနဲ႕ တီဗီေရွ႕မွာထိုင္ၿပီး ၾကည့္ေနခဲ့ရတဲ့ "ေရာက္ရွိ မွာၾကား ၾကည့္ရႈစစ္ေဆး" ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႕ အၿမဲျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ ျပကြက္ကို ဖန္တရာေတေအာင္ ၾကည့္ခဲ့ဖူးပါရဲ႕။ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္ေတြလည္းရွိခဲ့ပါတယ္။
အဲ့ဒါကေတာ့ ေၾကာ္ျငာလာတဲ့အခ်ိန္ေပါ့ဗ်ာ.....။ ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ တစ္ခ်ိန္တုန္းက သတင္းဆိုရင္ စိတ္၀င္စားစရာ သိပ္မရွိလွတဲ့ျပကြက္ေတြျဖစ္တယ္လို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အ့ဲဒီတုန္းက လူေတြဟာ သတင္းဆိုရင္ စိတ္၀င္စားစရာ မေကာင္းတဲ့ ပံုျပင္တစ္ပုဒ္လို႕ ယူဆၾကပါတယ္။
အခုေတာ့ သတင္းဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ လူစိတ္၀င္စားခံရဆံုးနဲ႕ ေရပန္းအစားဆံုးစကားလံုး တစ္ခုျဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုတာ စာဖတ္သူ အသိပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သတင္းဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္လို႕ စာဖတ္သူ သတိထားမိမလားပဲ ပုရြတ္ဆိတ္ေလးေတြ တန္းစီၿပီးသြားလာၾကတဲ့အခါ တစ္ေကာင္နဲ႕ တစ္ေကာင္ ေခါင္းေရွာင္မသြားၾကပဲ တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္တစ္ခ်က္ေလာက္ တို႕ထိတိုက္မိၿပီးမွ သြားစရာရွိတဲ့လမ္းကို ဆက္သြားၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ့္အထင္ သူတို႕လည္း တစ္ေကာင္နဲ႕တစ္ေကာင္ ဘာထူးလဲ ဆိုတဲ့ အေမးသေဘာနဲ႕မ်ားလားလို႕ ထင္ျမင္ယူဆမိပါေသးတယ္။ အဲ့လိုပဲ လူေတြလည္း တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ ေတြ႕တဲ့အခါမွာ သတင္းနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ဒီေန႕ဘာထူးလဲ၊ ဟိုသတင္းၾကားၿပီးၿပီလား ဟို၀ဘ္ဆိုက္မွာ ဟိုသတင္းေတြ႕တယ္၊ Facebook မွာေတာ့ ဘယ္သတင္းဌာနက ဒီလို ေျပာထားတယ္၊ ဟိုမင္းသမီးက ဟိုလိုျဖစ္တယ္၊ ဒီမင္းသားက မိန္းမယူေတာ့မယ္ တဲ့ စသည္ျဖစ္ေပါ့ဗ်ာ လူေတြဟာ ဘာျဖစ္ျဖစ္ သတင္းနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ ထူးေပ့ ဆန္းေပ့ ဟုတ္ေပ့ ဆိုတာႀကီးပါပဲ။
အခုေနာက္ပိုင္းမွာ လူေတြဟာ သတင္းနဲ႕ပတ္သက္လာရင္ ပြင့္လင္းလာၾကတယ္၊ ဌာနဆိုင္ရာ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေက်ာင္းသား/သူေတြ၊ အႏုပညာသည္ေတြ၊ လူငယ္/လူလတ္/လူႀကီးေတြ အမ်ားအျပားဟာ သတင္းဂ်ာနယ္ေတြကို ၀ယ္ဖတ္မဲ့အစား Facebook ေပၚက သတင္းဌာနေတြရဲ႕
Fan Pages ေတြကို Like နိပ္ ၀င္ေရာက္ၿပီး သတင္းေတြကို ဖတ္ရႈ႕ေလ့လာၾကတာကို ေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို အြန္လိုင္းေပၚက သတင္းေတြကို ဖတ္ရႈ႕တဲ့အခါမွာ တခ်ဳိ႕ေတြဟာ ၀ါဒျဖန္႕တဲ့ သတင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ဆူပူမႈျဖစ္ေစတဲ့သတင္း၊ ပါတီသတင္း၊ ပရဟိတသတင္း၊ အႏုပညာဖ်ာ္ေျဖေရးသတင္း၊ သာေရးနာေရးသတင္း၊ မနာလိုမုန္းထားေပးစာမ်ား စသည္ျဖင့္ သတင္းပုလင္းေပါင္းစံုကို တင္ေနၾကသလို ဖတ္သူကလည္း ဖတ္လို႕ ျပန္လည္ဖြသူကလည္း ဖြၾကပါတယ္။
အင္တာနက္ကို အသံုးၿပဳၿပီး သတင္းေတြကို ဖတ္တဲ့လူဟာ အင္တာနက္ရဲ႕ အက်ဳိးေက်းဇူးကို ခံစားသိျမင္ႏိုင္ေပမဲ့ အင္တာနက္ကို အသံုးၿပဳၿပီး မဟုတ္မမွန္တဲ့ သတင္းကိုတင္တဲ့အခါမွာ သတင္းကေန အတင္းျဖစ္သြားေစခဲ့ပါတယ္။ အဲ့လို မမွန္တဲ့ သတင္းကို တင္ေပးလိုက္တ့ဲအခါမွာ အသိပညာတိုးတက္ စ ျဖစ္ေနေသးတဲ့ စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ အယူလြဲမွားစြာ ေကာက္ခ်က္ခ်သြားတတ္ၾကပါတယ္။ ဆိုေတာ့ကာ သတင္းမွသည္ အတင္း မျဖစ္ဖို႕အေရးၾကီးပါတယ္။
ေပးစာ (သို႕မဟုတ္)တိုင္စာ
အင္တာနက္ဆိုတာ ဘာႀကီးလဲ အာဒံနဲ႕ဧ၀တို႕ရဲ႕ ပန္းသီးတစ္လံုးလိုမ်ဳိး အဆိပ္သင့္ေစတဲ့ အသီးၾကီးလား၊ အင္တာနက္ဆိုတာ တီဗီအႀကီးႀကီးလား အဲ့လို အင္တာနက္ဆိုတာကို ဘာမွန္းမသိေသးတဲ့လူေတြရွိသလို၊ အင္တာနက္ဆိုတာနဲ႕ ၀န္ထမ္းေတြဟာ သတင္းေဖာ္ျပရာ ေနရာဆိုတာထက္ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ မဟူရာတြင္းၾကီးလို႕ ျမင္မိၾကတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ေတြ႕မိပါေသးတယ္။
ဘာေၾကာင့္ အဲ့လို သူတို႕ေတြက ထင္ျမင္ၾကရတာလဲ ေမးစရာရွိလာပါတယ္။ အင္တာနက္.... အင္တာနက္လို႕ ေျပာလိုက္တာနဲ႕ လူေတြဟာ ဗဟုသုတရွာစရာနည္းပညာေတြ စုေဆာင္းစရာ အေပါင္းအသင္းေကာင္းေတြ ရႏိုင္တဲ့ ေနရာလို႕ အေကာင္းမျမင္ႏိုင္ၾကေတာ့ပဲ အင္တာနက္မွာ တိုင္စာ/ေပးစာေလးေတြေရးပို႕ခ်င္လို႕ဆိုၿပီး အသက္ ၃၀ အထက္လူၾကီးမ်ားဟာ စိတ္အားထက္သန္ၾကပါတယ္။ အ့ဲလို လူမ်ဳိးေတြကိုလည္း ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမင္မိ ေတြ႕မိပါတယ္။
သူတို႕ေတြ ဘာေၾကာင့္ ေပးစာ/တိုင္စာ ေပးၾကတာလဲ?
ျပည္သူေတြကို မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ ႏွစ္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ လုပ္ခဲ့တာေတြေၾကာင့္ ျပည္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ မ်ဳိသိပ္ခံစားမႈေတြ မ်ားေနၾကတာကိုေတြ႕ရပါတယ္။ အဲ့လိုမ်ဳိးေတြျဖစ္ေနတဲ့အခါၾကေတာ့ ဌာနဆိုင္ရာေတြနဲ႕ ပတ္သက္ရင္ လက္ေအာက္ငယ္သားေတြကို အထက္လူၾကီးက ဖိနွိပ္တာမ်ဳိးေတြ လုပ္လာတဲ့အခါ ဘယ္ကို သြားတိုင္ရမွန္းမသိျဖစ္လာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အင္တာနက္က သတင္းဌာနေတြစီကို ေပးစာ/တိုင္စာေတြေပးပို႕လာတဲ့ စနစ္ကို ေရာက္လာခဲ့ၾကေတာ့တာပါပဲ။
တစ္ခ်ဳိ႕က အမွန္တကယ္ နစ္နာၾကလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က လိုတာမရလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က မနာလိုလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က မတရားဖိႏွိပ္ခံရလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က ေခါင္းပံုျဖတ္ခံရလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က သူတစ္ပါးစားေနရတာကို မနာလိုလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က ေအာင္ျမင္ေနတာကို မျမင္ခ်င္လို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕ကမ်က္စိဆံပင္ေမႊးစူးလို႕၊ တစ္ခ်ဳိ႕က.... တစ္ခ်ဳိ႕က...စသည္ျဖင့္ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေရးၿပီး အင္တာနက္က ျပင္ပ သတင္းဌာန ေတြဆီကို ေပးစာေလးေတြ ေပးပို႕တတ္ၾကပါတယ္။ အဲ့လိုေပးစာေတြ ေပးခြင့္လူတိုင္းမွာ ရွိပါတယ္။ လြတ္လပ္တဲ့ မီဒီယာေခတ္ႀကီးထဲမွာ ဘယ္သူမွ တားဆီးပိတ္ပင္လို႕ မရပါဘူး။
သို႕ေသာ္... မိမိအေနနဲ႕ ေပးပို႕လိုက္တဲ့ ေပးစာမွာ အခ်က္အလက္ေတြ မွန္ကန္တိက်ဖို႕လိုပါတယ္။ မမွန္မကန္မေရးမိေစဖို႕ အထူးလိုပါတယ္။ မွန္ကန္ေနရင္ကိစၥမရွိေပမဲ့ မွားယြင္းေနရင္ တစ္ဖက္သားအေပၚ နစ္နာေစပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ ေပးစာလက္မခံတာလဲ
ျပင္ပမွာရွိတဲ့ သတင္းမီဒီယာတိုင္းဟာ ေပးစာက႑ကို သိပ္လက္ခံေလ့မရွိပါဘူး။ ဘာေၾကာင့္လက္မခံၾကသလဲဆိုတာ အေျဖရွိပါတယ္။ မွားေနလား မွန္ေနလား မသိရတဲ့ ေပးစာတစ္ေစာင္ေၾကာင့္ မိမိတို႕အေနနဲ႕ ေငြအား၊ လူအား၊ ဥာဏ္အားေတြနဲ႕ စိုက္ထုတ္ၿပီး တည္ေထာင္ထားတဲ့သတင္းဌာနတစ္ခု နာမည္ဆိုးမထြက္လိုျခင္း နာမည္မပ်က္လိုျခင္းတို႕အတြက္ေၾကာင့္ လက္ခံေဖာ္ျပေပးျခင္းမရွိတာျဖစ္တယ္လို႕ ယူဆမိပါတယ္။
ေပးစာတိုင္းရဲ႕ ေဖာ္ျပခ်က္တိုင္းမွာ အမွားဆိုတာပါသလို အမွန္ဆိုတာလည္းပါေနတတ္ပါတယ္။ အမွားအမွန္ေရာေထြးေနတာေၾကာင့္ သန္႕ရွင္းစြာ ရပ္တည္လိုတဲ့ သတင္းဌာနေတြ အေနနဲ႕ ေပးစာတစ္ခုေၾကာင့္ သတင္းမွားကို ေဖာ္ျပေပးမႈဆိုတဲ့ ရႈံ႕ခ်မႈေတြ တစ္ဖက္သားအေပၚ လုပ္ၾကံအသေရဖ်က္မႈေတြဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြကို လက္မခံႏိုင္တာေၾကာင့္ ေပးစာကို လက္ခံျခင္း မရွိတာလို႕ ျမင္ပါတယ္။
ဘာေၾကာင့္ေပးစာလက္ခံတာလဲ
ေပးစာက႑ကို လက္ခံတဲ့ သတင္းဌာနေတြကိုလည္း လက္ခ်ဳိးေရတြက္လို႕ရသလို ေပးစာက႑ကို လက္ခံတဲ့ သတင္းဌာနဟာ နာမည္ရလိုမႈအတြက္ လက္ခံတယ္လို႕ ျမင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ လူေတြဟာ သတင္းဆိုတဲ့ သပြတ္အူထဲက ေပးစာက႑ကို စိတ္၀င္စားသူမ်ားျပား တာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ေပးစာကို လက္ခံတဲ့ သတင္းဌာနေတြအေနနဲ႕ သူတို႕ကို ေပးပို႕လာတဲ့ ေပးစာမွန္သမွ်ကို မွားသည္ျဖစ္ေစ မွန္သည္ျဖစ္ေစ တင္ေပးလိုက္တာပဲျဖစ္တယ္။ ေပးစာတစ္ေစာင္အေပၚ သူတို႕အေနနဲ႕ ေသခ်ာျခင္း၊ မွန္ကန္ျခင္းရွိမရွိ ဆိုတာကို စီစစ္မႈမရွိပါဘူး။ အဲ့လိုပဲ သူတို႕အေနနဲ႕ တင္ေပးလိုက္ၾကတယ္။ ျဖစ္လာတဲ့ေနာက္ဆက္တြဲမွာ တာ၀န္ယူမႈဆိုတာလည္း မရွိပါဘူး။
ဥပမာ အေနျဖင့္ ေဖာ္ျပရရင္
ဟစ္တိုင္၀ဘ္ဆိုက္ ကို လူတိုင္း သိၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀ဘ္ဆိုက္ကို ျမန္မာျပည္က လူေတြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ၀င္ေရာက္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ၀င္ေရာက္ၾကည့္သူေတြဟာ ဟစ္တိုင္က တင္တဲ့ သတင္းကို ၾကည့္တာမဟုတ္ပဲ ေပးစာက႑ကို ၾကည့္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ဟစ္တိုင္ကို
လူေတြက သတင္းဌာနတစ္ခုလို မသတ္မွတ္ေတာ့ပဲ ေပးစာတစ္ခုကိုအၿမဲတင္ေပးတဲ့ ေက်ာက္သင္ပုန္းတစ္ခုလို သတ္မွတ္ကာ ၾကည့္ေနၾကျခင္းျဖစ္သလို ဟစ္တိုင္ထဲက ေပးစာေတြဟာလည္း အျဖတ္အေတာက္မရွိ တင္ေပးသလို တစ္ဖက္မွ ျပန္လည္ေခ်ပမႈမ်ား စတာေတြကိုတင္ေပးေနတာေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႕ေတြအေနနဲ႕ သတင္းကေန အတင္းျဖစ္ျဖစ္ ပို႕လာသမွ် တင္လိုက္ရင္ၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႕ ေပးစာေတြကို ဟုတ္မွန္သလား ဆိုတာ မစီစစ္ပဲ တင္ေပးတာေတြ ေတြ႕ရတယ္။ အဲ့ဒီမွာ တင္ေပးထားတဲ့ ေပးစာေတြမွာ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ မနာလိုလို႕ ေပးတဲ့ ေပးစာေတြ၊ ေက်ာင္းဆရာ/ဆရာမအခ်င္းအခ်င္း ၊ ရပ္ကြက္အုပ္ခ်ဳပ္သူအခ်င္းခ်င္း၊ ဌာနဆိုင္ရာအုပ္ခ်ဳပ္သူအခ်င္းခ်င္း မနာလိုလို႕ တိုင္ၾကားတဲ့ စာေတြ ျပန္လည္ေခ်ပခ်က္ေတြနဲ႕ စည္းကမ္းမဲ့စြာ ေဖာ္ျပေနတဲ့ အတင္းဌာနတစ္ခုလို႕ အမ်ားက ျမင္ေနၾကပါတယ္။
စာဖတ္သူအေနနဲ႕ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ မည္သည့္အလုပ္ကိုမဆို တာ၀န္ယူမႈရွိရပါတယ္။ တာ၀န္ယူမႈမရွိပဲ လုပ္ေနတဲ့ ဌာနတစ္ခုက ေပးစာေတြကို ယံုသင့္သလား မယံုသင့္သလား စဥ္းစားဖို႕ပဲလိုပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေတြက ေျပာၾကပါေသးတယ္။ ဟစ္တိုင္ကေပးစာေတြမွာ ဟိုဖက္ကလာရင္ တင္ေပးလိုက္၊ ဒီဖက္ကလာရင္ တင္ေပးလိုက္နဲ႕ အလယ္ကေန မီးမႈတ္ေပးေနသလိုပဲ တဲ့၊ ဟုတ္လား မဟုတ္လားဆိုတာကိုေတာ့ စာဖတ္သူတို႕ ေလ့လာႏိုင္ပါတယ္။ အခုလို ဥပမာနဲ႕ ေျပာလိုက္ရတာကေတာ့ စာေရးသူအေနနဲ႕ဟစ္တိုင္ကို ေစာ္ကားျခင္းမဟုတ္ပါ။
ေပးစာနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ျဖစ္တတ္တာကို ေထာက္ျပျခင္းျဖစ္သလို ဟစ္တိုင္ကိုလည္း ဒီေဆာင္းပါးနဲ႕ ေထာက္ျပျခင္းလည္းျဖစ္ပါတယ္။
အီလက္ထေရာနစ္ ဥပေဒ
အဲ့လိုမ်ဳိး ေပးစာေတြကို တင္ေပးတဲ့ သတင္းဌာန တစ္ခုဟာျပည္တြင္းက ဆိုရင္ေတာ့ ေပးစာထဲကအတိုင္းမွန္ေနသူေတြဟာ ၿငိမ္ကုတ္ေနၾကမွာၿဖစ္ၿပီး မွားေနတယ္ဆိုရင္ေတာ့ အြန္လိုင္းသတင္းဌာနတည္ေထာင္သူ သို႕မဟုတ္ အယ္ဒီတာကို "အီလက္ထေရာနစ္ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ေရး ဥပေဒအရ"တရားစြဲၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ျပည္တြင္းက သတင္းဌာနေတြအေနနဲ႕ ေရရွည္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေစေရးအတြက္ ေပးစာေတြကို လက္မခံျခင္းျဖစ္ၾကပါတယ္။ုုု
ရုပ္လံုးထြက္ျပၿပီး တာ၀န္ယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ မီဒီယာေတြရွိခဲ့တယ္
၁၉၃၉ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာလ ၂၁ရက္ေန႕မွာ ထုတ္တဲ့ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္ သတင္းဂ်ာနယ္မွာဆိုရင္ ေပးစာေတြကို လက္ခံထားၿပီး ေဖာ္ျပေပးတာေတြ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေခါင္းစဥ္ကိုက "မေၾကာက္မညွာ မ်က္ႏွာမေရြး မွန္တိုင္းေရးလိမ့္"တဲ့။ သိပ္ေကာင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ျဖစ္သလို ေပးစာေတြကို လက္ခံေပးခဲ့လို႕လည္း ေက်းဇူးတင္စရာျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္း.... သူတို႕မွာ ေပးစာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ ျပသာနာအေပၚ ေျဖရွင္းေပးႏိုင္တဲ့ သတိၱ နဲ႕ အသိစိတ္ေတြ ရွိေနလိုပဲျဖစ္တယ္။ မီဒီယာသမားဆိုတာ မိမိလုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာတဲ့ ျပသာနာအေပၚ တာ၀န္ယူႏိုင္မွသာ မီဒီယာသမားေကာင္း ပီသမယ္လို႕ ျမင္မိပါတယ္။ ေပးစာကို လက္ခံၿပီး ျဖစ္လာတဲ့ျပသာနာေတြအေပၚ မေျဖရွင္းေပးႏိုင္တဲ့ သတင္းဌာနေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ ရုပ္လံုးမထြက္ျပရဲၾကပါဘူး။ အေမွာင္ထဲမွာပဲ ရွင္သန္ေနတတ္ၾကၿပီး ထိုသူတို႕ဟာ အၿမဲပဲ ေမွာင္ေနတာကို လင္းေနတယ္လို႕ ယူဆေနတတ္ၾကပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တို႕ ျမန္မာေတြဟာ ယူနီေဖာင္းျမင္တာနဲ႕ ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္ဆိုတာကို အထူးေျပာေနဖို႕လိုမယ္မထင္ပါဘူး။ အဲ့ဒီလို အေၾကာက္တရားရွိေအာင္ လုပ္ခဲ့တာလည္း ႏွစ္နဲ႕ခ်ီဆိုေတာ့ အထူးအဆန္းမဟုတ္ေတာ့ပါဘူးေလ။ သို႕ေသာ္လည္း အခုေခတ္ဟာ ေျပာင္းလဲေနပါၿပီ၊
ေျပာင္းလဲေနၿပီဆိုတဲ့ေနရာမွာ အမ်ားႀကီးမဟုတ္ရင္ေတာင္ နည္းနည္းေလးေျပာင္းလဲေနၿပီလို႕ ေျပာရင္ စာဖတ္သူ လက္ခံေပးႏိုင္မယ္လို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုရင္ ဌာနဆိုင္ရာေတြမွာ ေပးစာေတြကို လက္ခံေနၾကၿပီလို႕ သိရပါတယ္။
ရပ္ကြက္မွ ၿမိဳ႕နယ္၊ ၿမိဳ႕နယ္မွခရိုင္၊ ခရိုင္မွ အစိုးရ၀န္ၾကီးမ်ား၊ ၀န္ႀကီးမ်ားကေန ေနာက္ဆံုး သမၼတႀကီးအထိ တိုင္ၾကားႏိုင္ၿပီလို႕သိရပါတယ္။ ရက္ကြက္စကားတစ္ခုကို စာဖတ္သူတို႕ အမွတ္ရမယ္ထင္ပါတယ္ "ဒီေနရာမွာမွ အေရးမယူေပးရင္ တိုင္းထိတက္မယ္ေဟ့"ဆိုတဲ့ စကားမ်ဳိးေပါ့။ စာဖတ္သူအေနနဲ႕ အြန္လိုင္းမွာ ေပးစာေတြ ပို႕ေနမဲ့အစား မိမိရဲ႕ တိုင္ၾကားစာ အမွန္တကယ္ျဖစ္ရပ္မွန္ဆိုရင္ ၿမိဳ႕နယ္ဥကၠဌ/ ခရိုင္ဥကၠဌ ဆီကိုသြားၿပီး တိုင္ၾကားႏိုင္ၾကပါတယ္။ ထိုသူတို႕မွ အေရးမယူေပးရင္ သူတို႕ရဲ႕ အထက္ကို သြားေရာက္ေပးပို႕ တိုင္ၾကားႏိုင္ပါတယ္။
မိမိအေပၚ အႏိုင္စီးနင္းဗိုလ္က်ေနတဲ့လူကို မေက်နပ္လို႕ သူ႕ကို အထက္က အမွန္တကယ္ အျပစ္ေပးတာမ်ဳိးျဖစ္ေစခ်င္တယ္ဆိုရင္ ဌာနဆိုင္ရာအႀကီးအကဲကို သြားေရာက္တိုင္ၾကားႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ထိေရာက္ပါလိမ့္မယ္။
အြန္လိုင္းေပၚမွာ ေပးစာေတြကို တျခားၿမဳိ႕ေတြ ႏိုင္ငံတကာက ျမန္မာေတြၾကည့္ေနၾကတာျဖစ္တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကိုယ့္ရြာပဲ ရုပ္ဆိုးေစပါတယ္။ တစ္နည္းေျပာရရင္ ငါးခံုးမတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ တစ္ေလွလံုးပုတ္ေစပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႕ စကားစပ္မိလို႕ ေျပာရရင္ ေပးစာတစ္ခုကို သြားျမင္မိပါတယ္။ အဲ့ဒီေပးစာတစ္ခုမွာ လိုရင္းကို ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ဂိမ္းခံုေတြကို ပိတ္ေပးေစခ်င္တဲ့ လိုရင္းပါပဲ။ သို႕ေသာ္ ေပးစာမွာ ေရးထားတာကေတာ့ " မူးယစ္ေဆး၀ါးႏွင့္ မေကာင္းမႈမ်ားအျမစ္တြယ္ရာ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ဆိုလွ်င္မမွားႏိုင္ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ မေကာင္းမႈမ်ားႏွင့္ယဥ္ပါးေနသည့္ ထိုၿမိဳ႕၏ အက်ည္းတန္စြာျဖစ္ေနသည့္ ....... တစ္ခုကို တင္ျပမိပါသည္..." လို႕ ေရးထားတာကုိ ေတြ႕ရပါတယ္။
စာေရးသူအေနနဲ႕ သံုးသပ္မိတာကေတာ့ ဒီလိုမ်ဳိးအေရးအသားေတြဟာ မိမိမေက်နပ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္အေပၚ ညႊန္းဆိုေပမဲ့ တကယ္တမ္းေတာ့ ၿမိဳ႕ဂုဏ္ကို ထိခိုက္ေစတယ္လို႕ျမင္မိပါတယ္။
မည္သုိ႕ျဖစ္ေစ အြန္လိုင္းမွာ ေပးစာ တိုင္စာ ေပးပို႕ျခင္းဟာ အရာမေရာက္ပါဘူး၊ ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ အရွက္ခြဲျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုရင္ အြန္လိုင္းက ေပးစာတိုင္းဟာ မမွန္တတ္ၾကလို႕ပါပဲ။
အမွန္တကယ္ ထိေရာက္ေစခ်င္တယ္ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း အခ်က္အလက္ေတြနဲ႕ တိက်မွန္ကန္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ေပးစာမ်ားကို အထက္မွာ ေျပာထားသလိုပဲ သက္ဆိုင္သည့္ဌာနရဲ႕ အၾကီးအကဲေတြဆီ ေပးပို႔မွသာ ထိုသူကို အေရးယူေပးႏိုင္မယ္ ေခၚယူဆံုးမေပးႏိုင္ၾကမယ္လို႕ ယူဆပါတယ္။
"သင့္ရဲ႕ ေပးစာတစ္ေစာင္ေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ စိတ္ကို မေသသြားပါေစနဲ႕မိတ္ေဆြ"
ဒီေဆာင္းပါးနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး ေ၀ဖန္အႀကံေပးမႈမ်ားကို ေအာက္ပါ Facebook မွာ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးႏိုင္ပါသည္။
( ေဆာင္းပါးရွင္ ကိုေဇာင္း )
www.tachileik.net
Social Buttons